stomatologia rodzinna

Czym jest hiperdoncja?

 

Hiperdoncja to zaburzenie rozwojowe, polegające na posiadaniu zbyt dużej liczby zębów w jamie ustnej. Dodatkowe zęby mogą się charakteryzować zarówno prawidłową, jak i nieprawidłową budową, przyczyniając się do powstawania nieprawidłowości zgryzowych. Anomalie tą można spotkać u obu płci, choć występuje ona dużo częściej u mężczyzn, niż u kobiet. Hiperdoncję diagnozuje się najczęściej u osób dorosłych, których ilość zębów przekracza liczbę 32. Są jednak przypadki, w których może ona dotyczyć również uzębienia mlecznego.

Powszechnie wyróżnia się kilka rodzajów hiperdoncji, w tym hiperdoncję prawdziwą, rzekomą oraz trzecie ząbkowanie. W przypadku hiperdoncji prawdziwej wszystkie znajdujące się w jamie ustnej zęby są zębami stałymi. Hiperdoncja rzekoma charakteryzuje się natomiast jednoczesnym występowaniem zębów mlecznych oraz stałych, przy czym stan ten po wypadnięciu zębów mlecznych bardzo często zanika w sposób samoistny. Ostatni rodzaj hiperdoncji, czyli trzecie ząbkowanie ma z kolei miejsce wtedy, gdy po usunięciu zębów stałych zaczynają się wyrzynać zęby wcześniej zatrzymane.

Hiperdoncja jest zaburzeniem, które bardzo często występuje u pacjentów z rozszczepem podniebienia oraz z zespołami chorobowymi o podłożu genetycznym, takimi jak: Zespół Garnera, Zespół Crouzona, Zespół Ehlersa-Danlosa, Zespół LEOPARD oraz Dysplazja obojczykowo-czaszkowa. Hiperdoncja ma również ogromny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie zębów i może w dużym stopniu powodować dyskomfort estetyczny. Zaburzenie to można jednak z powodzeniem leczyć poprzez ekstrakcję dodatkowych i niepożądanych zębów, a także ewentualną korektę zgryzu oraz ogólną profilaktykę chorób dziąseł.

 

hiperdoncja

W celu zapewnienia maksymalnej wygody użytkowników przy korzystaniu z witryny ta strona stosuje pliki cookies. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.
Kliknij "Zgadzam się", aby ta informacja nie wyświetlała się więcej.